De MS houdt weer lelijk huis ten huize Van Oost deze dagen. De brandende tintelingen die enkele weken geleden begonnen zijn bij mijn linkeronderbeen, hebben zich nu uitgebreid naar de volledige linkerhelft van mijn lichaam. Voet, been, zij, rug, buik, arm, nek, gezicht: staat allemaal in brand.

Eerst waren het golven, net zoals je een koude rilling over je rug krijgt, of wanneer de haren op je arm overeind komen te staan. Nu gaan de golven niet meer weg. Als ik denk aan wat er in mijn hersenen op dit moment allemaal aan het gebeuren is, dan gaat het haar op mijn rechterarm plots ook rechtop staan.

Maandag krijg ik een MRI scan van mijn hersenen. Een ware ervaring. Mijn allereerste MRI vond ik best wel eng: dat felle licht, dat harde geluid, dat muisstilliggen, die muilkorf over je hoofd, de koude contrastvloeistof die opeens wordt geïnjecteerd. Na talloze scans weet ik nu beter wat me te wachten staat. Dat een half uur bijvoorbeeld heel lang duurt in de koker. Ik stel me voor dat ik op een technoparty zit en probeer een spelletje ‘standbeeldje’ te winnen. Dat helpt meestal. Ik ben allang blij dat het geen MRI van mijn ruggenmerg is. Want dan mag ik niet slikken. Dat moet je eens proberen, een kwartier niet slikken. Vanaf nu!

Van het resultaat van de scan hangt behoorlijk wat af. Zullen er nieuwe ontstekingshaarden zijn? Zullen er actieve ontstekingen zijn? Het zal invloed hebben op mijn keuze voor een andere behandeling. Het medicijn dat ik nu gebruik -Tysabri- werkt duidelijk onvoldoende, aldus de neuroloog. En aldus ik, na 2 opstoten in 4 maand tijd.

Ik vraag me af of ik de uitslag van mijn hersenscan nog kan beïnvloeden. Als ik nu eens alleen maar hele mooie en hele goede dingen denk, zouden de vlekjes dan weg blijven?

x

Share: