Soms denk ik dat dit niet echt is. Ik denk dat dit iemand anders overkomt, iemand die niks met mij te maken heeft.

Het beeld dat ik van mezelf heb, strookt niet met de werkelijkheid. Ik vind mezelf een enthousiaste, felle en energieke persoon. Als ik mezelf zou moeten omschrijven, dan zou ik zeggen dat ik graag midden in het leven sta, goed functioneer wanneer het druk is en me fantastisch voel temidden van zoveel mogelijk mensen. Ik denk dat andere mensen dat zouden beamen. Maar dat is maar één Annelies. De Annelies die je ziet.

De andere Annelies is nu baas. De Annelies die niemand ziet. Het is 16u en ik heb mezelf net met moeite aangekleed. Voor de middag ben ik niet uit mijn bed geraakt, nu ben ik verkast naar de zetel. Ik voel me zo moe en heb zoveel last van mijn pijn, dat ik zelfs moeite had om te babbelen met mijn zus. En normaal ben ik nog zo sympathiek vanuit mijn horizontale positie. Ik weet dat die cortisone nog volop in mijn lijf zit en dat ik geduldig moet wachten tot het beter gaat, maar dat lukt me telkens minder goed.

Het lijkt wel of bij elke opstoot mijn rekker wat dunner is geworden, of het telkens wat langer duurt eer ik uit de put ben gekropen. Maar ik leef op hoop. Ik weet heel goed dat alles voorbij gaat, en gelukkig maar dit ook.

x

Share: