Zoals de meeste leerkrachten denk ik niet in kalenderjaren, maar in schooljaren. Mijn eerste kus? ’98-’99. Mijn eerste Werchter? ’04-’05. Mijn diagnose? ’10-’11. Zo deel ik mijn eigen verleden in. En zo vormen de schoolvakanties ook de bakens van mijn eigen tijdsrekening. Hé, je bent een leerkracht geschiedenis, of je bent het niet.

Vandaag is het de eerste maandag na de vakantie. Het gewone werk- en schoolleven komt weer op gang. Manlief terug naar de zagerij (al was het hier de afgelopen dagen soms ook wel eens van dat), de meisjes terug naar hun ochtendkring. Maar ik blijf thuis. Ter plaatse rust. Omdat Mevrouw MS eenzijdig besloten heeft dat het lichaam niet meer meedoet. Het staakt. En ik moet rustig afwachten tot het beter gaat. Het gaat wel al beter, met de pijn dan toch. De zenuwpijnen zijn overkomelijk en de jeukende tintelingen oude bekenden. Qua uitgeputheid scoor ik wel nog steeds 10/10. Voorlopig blijf ik rusten tot en met 6 december. We zullen zien wat Sinterklaas zegt.

Juist vandaag kan ik de schijn van normaliteit niet langer ophouden. In de vakantie viel het niet zo heel erg op dat mijn leven op pauze stond. Ik ben namelijk altijd thuis in een schoolvakantie. Het hielp ook dat er geen leerlingen op me zaten te wachten. De meeste mensen die ik ken, hadden ook vakantie. En ik deed alsof. Ik was ziek undercover.

Nu voel ik mij als een voetballertje dat kei graag wilt meespelen, maar dat op de bank moet blijven zitten. Ik ben gedegradeerd tot toeschouwer. Collega’s vliegen er terug in, mijn leerlingen krijgen een stiefpapa en ik kan weer beginnen meeleven op het ritme van mijn uurrooster. Ha, nu heb ik normaal die klas: hoe zou het zijn met die kindjes? Met welke leerstof zijn ze nu bezig? Doen ze hun best nog nu hun moeder eend er niet meer is? Ik krijg die knop niet af.

Ze zeggen altijd dat het hoofd baas is. Maar dat zal je mij niet horen zeggen. Ik weet beter. Het lichaam is baas. En als het lichaam stop zegt, dan moet alles wijken. Dan stopt alles. Je gezinsleven, je professioneel leven, je sociaal leven. Ik vind mijn lichaam helemaal geen plezante baas.

x

Share: