kleine_dictator

Ik ben nog steeds de spil van ons gezin. Weliswaar een immobiele spil, maar desalniettemin een zeer aanwezige spil. Vanuit de zetel worden er boodschappenlijstjes meegegeven, to-do lijsten opgesteld voor de huishoudhulp, briefjes getekend voor de kinderen hun school en wordt heel de administratie afgehandeld. Ik ben de dispatcher van dienst.

Natuurlijk ben ik een tikkeltje overheersend. Sommigen zouden zelfs het woord ‘bazig’ in de mond durven nemen. Ik ben een doener. Ik pak de dingen vast. Ik heb geen talent voor lijdzaamheid. Maar wanneer MS me aan de zetel kluistert en ik dus geen doener meer ben, maar een ligger word, en de dingen niet vastpak, maar uitdeel, dan heb ik minder noten op mijn zang. Dan ben ik onderdanig en dankbaar dat iedereen alles voor me doet.

En wanneer het foute merk van yoghurt wordt meegebracht, de dekentjes op de verkeerde manier zijn opgevouwen of de kinderen de meest afschuwelijke klerencombinaties aanhebben, dan verbiedt de beleefdheid me om daar iets op te zeggen. Want als Annelies niet content is, dan moet Annelies zelf maar boodschappen doen, de dekentjes opvouwen en de kinderen aankleden.

Maar Annelies kan niet.

En soms gebeurt het dan dat ik uit mijn rol val. Je zou me daar moeten zien liggen sakkeren. Een tirade over een potje yoghurt. Volledig rood aangelopen (want kwaad worden is een grote inspanning voor iemand die al drie weken neerligt) schiet de kleine dictator uit haar sloffen. En dan moet manlief alle frustraties aanhoren. ’t Is zonde.

Je zou denken dat iemand met een ongeneeslijke ziekte zich niet druk maakt om een potje yoghurt. Je zou denken dat zij weet wat de prioriteiten zijn in het leven. Als er één iemand kan relativeren, dan is zij het wel. Maar toch is dat potje yoghurt blijkbaar belangrijk voor mij. Het heeft iets met controle te maken denk ik. Omdat ik geen controle heb over mijn gezondheid en dus ook niet over hoe mijn leven eruit ziet, wil ik wel controle over de kleine dingen. Een potje yoghurt laat zich doorgaans gemakkelijk controleren. Als zelfs dat dan mislukt, dan kan dat weleens zuur smaken (de mislukking alsook de yoghurt).

Uiteraard wil ik niet kwaad worden op iemand die me helpt. Ik schaam me dan, als ik bijt in de hand die mij eten geeft. Zoals het vaak gebeurt, werk ik mijn frustraties dan uit op uitgerekend die ene persoon die ik het liefste zie, het meeste voor mij doet, en niks met dat potje yoghurt te maken heeft.

U laten helpen is heel moeilijk. Het is controle afgeven, geconfronteerd worden met wat je zelf niet meer kan en vooral is het een oefening in loslaten. Het is moeilijk, maar niet onoverkomelijk. Wat is het alternatief? Dat je niet geholpen wordt. En er zijn mensen die niet de chance hebben die ik heb. Ik prijs mezelf gelukkig dat er zoveel mensen hun tijd en energie willen blijven steken in mij en in ons gezin. Uit angst iemand te vergeten durf ik hier geen opsomming maken van al mijn levensankers, mijn redders in nood en overige sympathisanten, maar één ding staat vast: heel mijn squad verdient een standbeeld. Jullie betekenen de wereld voor mij!

Je kan zeggen wat je wil over de kleine didactor, maar niet dat ze geen zelfkennis heeft.

x

Share: