Het lijkt erop dat ik aan mijn remonte ben begonnen. Eindelijk! Deze morgen heb ik helemaal alleen mijn kinderen klaargemaakt en naar school gebracht. Voor het eerst in drie weken. Ik ben zó blij en zelfs fier op mezelf. Ik heb echt alles alleen gedaan: boterhammen gemaakt, drinkflessen gevuld, koeken in een doosje gestopt, fruit geschild en verpakt, de meisjes aangekleed, volgende scène overleefd:

‘Wat wil je tussen je boterham?’ – ‘Choco’ – ‘Hier is je boterham, alsjeblief’ – (gillend) ‘Ik wil niet boterham, ik wil toastje’ – (rustig) ‘Ok, ik smeer een cracotje met choco, hier, alsjeblief’ – ‘          ‘ (geen dank u gezegd). Cracotje met choco valt op de grond, uiteraard met de choco naar beneden. Ik snijd het cracotje in twee, zodat mijn lieftallige dochter het makkelijker kan vastnemen, waarop zij elke medewerking weigert. Weet die domme mama dan niet dat een cracotje dat in twee gesneden is totaal anders smaakt dan een volledig? Na 20 minuten van onderhandelen, krokodillentranen, boos zijn en zich verongelijkt voelen, heeft ze dan toch de twee stukjes opgegeten. Met lange tanden, dat bleef er wel nog over van haar opstandigheid.

Nadat de rust was teruggekeerd en we op een redelijk serene manier onze tanden hadden gepoetst, gingen we de strijd aan met onvindbare mutsen, vingers die niet geordend in de handschoenen wilden en schoenen die per se zelf aangetrokken dienden te worden. Toen iedereen eindelijk in de auto zat, voelde ik me lichtelijk euforisch. Ik moest dit overwinningsmoment vastleggen en doorsturen naar mijn familie. #eerstekeeralleszelfgedaan #zoblij. Mijn mama stuurde terug: ‘geluk is relatief’. En ze heeft gelijk. Het is te zien met wie je jezelf vergelijkt. In het land der blinden is eenoog koning. En in vergelijking met de Annelies van gisteren, voel ik me vandaag de koning te rijk.

Ik ben zowat herrezen. Juist nadat ik gisterenavond een mentale dip had (wénen!) omdat mijn pijn en vermoeidheid maar blijven aanslepen, voelde ik me deze ochtend een ander mens. Je zult het altijd zien. Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Ik voelde me powerful omdat ik terug met de auto kon rijden. Letterlijk terug aan het roer van mijn leven. Uit de weg, de oude Annelies is terug. Ik durf wedden dat Beyoncé zich ook zo voelt tijdens een optreden.

x

Share: