mascara

Ziek zijn is een fulltime job.

Vandaag werd ik weer in de krochten van het UZA verwacht. In de buik van het ziekenhuis staan namelijk drie MRI-machines. Diep weggestoken in de kelder. Alsof de ziekenhuisbazen zich schamen voor deze machtige monsters. Om tot bij hen te komen, moet je eerst de weg zoeken door een doolhof van gangen. Net Theseus die op zoek gaat naar de Minotaurus, maar dan zonder de draad van Ariadne. Waarschijnlijk zal hun locatie eerder met de straling te maken hebben, of gewoon met de haalbaarheid om zo’n logge gevaartes te verplaatsen. En die staan daar te draaien tot 22u. Is dat gewoon klantgerichte dienstverlening of is dat omdat ze die machines wel moeten kunnen afbetalen? Soit, zulke bedenkingen maak ik mij dus terwijl ik voor de 2de keer in korte tijd met mijn lieve tante M. door de gangen van het ziekenhuis dool.

Een beetje bang gemaakt door de siliconecrisis op de Antwerpse ring van de voorbije dagen, waren we extra vroeg vertrokken. Ik had een afspraak om 18u15. Niet bepaald een ideaal moment van de dag om vanuit het Waasland naar Edegem te geraken. Antwerpen ligt wat in de weg. Maar we hadden het geluk aan onze zijde. De file viel mee en we hadden zelfs nog tijd om eventjes te chillen in de zetel. We waren dan ook vertrokken om 15u. Wij zijn graag op tijd, dat is gewoon beleefdheid.

Deze morgen had ik de energie gevonden om mijn bril in te ruilen voor mijn lenzen, mijn pas aangeschafte oogschaduw aan te brengen, en mijn wimpers wat te kleuren met mascara. Dit alles natuurlijk op geheel professionele wijze, zoals ik dit weekend geleerd heb. Zelfs mijn lippen waren gestift. Aangezien ik vaak heel de dag niet buiten kom, schmink ik me zelden. Dan vind ik het al fel als mijn tanden gepoetst zijn en ik dagcrème heb gesmeerd. Maar vandaag was anders. Ik ging voorlezen in het kleuterklasje van mijn oudste dochter. Een verhaal over het geheim van Sinterklaas. Wat heb ik ervan genoten! Nog meer dan die kleuters denk ik. Het gevoel om heel eventjes terug voor een klas te staan – zalig. Die kleuters hingen aan mijn lippen. Wel een dankbaar publiek moet ik zeggen, zo een klasje vijfjarigen. Na een kwartier was mijn optreden gedaan. Toen ik de klas buitenstapte, voelde ik mezelf leeglopen als een ballon. Ik ben dan maar op mijn zetel gaan liggen rusten totdat de expeditie naar het UZA begon.

Na het invullen van de vragenlijst (ik ben nog altijd even groot en weeg nog altijd evenveel als drie weken geleden), was het direct mijn beurt op de MRI-afdeling. Ik kleed me uit (‘tot op de onderbroek, hé mevrouw Van Oost’), wikkel me in een ziekenhuisschort en ontdoe mij van alle metalen. Ring, armandjes, oorbellen, horloge. Alles af. Ik was helemaal clean voor het machien. Dacht ik. Maar wat bleek? Ik moest mijn glitterende oogschaduw en mascara ook verwijderen. Er kunnen namelijk metaaldeeltjes inzitten die de machines ontregelen. Wel heb je ooit! Dat had die mevrouw van de make-up mij helemaal niet gezegd.

Vandaag moest ik in de smalste tunnel. Een enge ervaring, in alle opzichten. Ik was weer heel blij met het spiegeltje en de liedjes in mijn hoofd die mij konden afleiden. Deze keer werden er scans genomen van mijn nek. Weer op zoek naar witte vlekjes. Ontstekingshaarden. Er werd contrastvloeistof ingespoten zodat actieve vlekjes zouden oplichten. Na een halfuurtje werd ik verlost uit de daverende dwangbuis. Ik heb niet meer gevraagd of ze iets gezien hadden, ik wil die mensen niet in een moeilijk parket brengen. Nog eventjes geduld, op 4 december worden mijn scans besproken bij de neuroloog. Ik had het heel goed gedaan, zei de radioloog. Lichtelijk verbaasd aanvaardde ik het compliment. Naar het schijnt vinden de meeste mensen dat heel moeilijk, zo 30 minuten stilliggen. Ik wil niet stoefen, maar stilliggen is één van mijn talenten. Ik oefen elke dag.

Morgen moet ik weer naar het UZA, voor een gesprek bij de hematoloog. Afspraak om 16u40, weer een fantastisch uur om in/rond/door Antwerpen te cruisen. Morgen is mijn mama chaperonne. We gaan met de trein en dan een stukje met de auto. Een hele regeling, met inschakeling van papa ook. Maar morgen zullen we niet met lege handen thuiskomen. Onze vragenlijsten liggen klaar, en we keren niet terug vooraleer we alle antwoorden hebben. Daarbij, we zouden toch maar in de file staan.

O ja, Brussel heeft weer gebeld. Er was een annulatie. Of ik donderdag 30 november kan komen? Natuurlijk! Ik ben een flexibele zieke.

x

Share: