Zuchten! Zweten! Puffen! Ik ga nu 3 keer per week naar de kinesist. Daar doe ik allerlei oefeningen met de Redcord. De rode koord. Voor mensen die dat niet kennen: het is geen kattenpis. Een combinatie van krachttraining, evenwichtsoefening en cardio, allemaal met behulp van koorden. Zwaar voor een lijf dat al 2 maand winterslaapt. Ideaal voor een lijf dat geteisterd wordt door MS. Mijn kinesitherapeute is een echte creatieveling. Haar trukendoos is enorm. Telkens wanneer ik denk dat we het toppunt van acrobatie bereikt hebben, doet ze er nog een schepje bovenop. Zo train ik mijn lichaam. Om van mijn karakter dan nog maar te zwijgen.

Mijn neuroloog vindt het namelijk nodig dat ik mijn kracht, coördinatie en conditie terug opkrik. Ik vind dat eigenlijk ook. Want sinds half oktober zit-lig-hang ik in mijn bed of de zetel. Omdat het niet anders kon natuurlijk, maar er moest eens einde aan komen. Rust roest en stilzitten lokt nog meer stilzitten uit. Dus heb ik mezelf bijeengeraapt en ben ik naar de praktijk van mijn vertrouwde kinesist gegaan. Een hartelijke ontmoeting, maar ook een beetje wrang. Om de zoveel tijd klop ik op haar deur. En dan weet zij: het is weer zover. Annelies heeft weer een opstoot gehad.

Ik was inderdaad wat kracht en coördinatie kwijt na de laatste opstoot. Mijn volledige linkerkant was zwak en wiebelig. Gelijk een veulen dat zijn eerste stapjes maakt. Twijfelend, onzeker, onbetrouwbaar. Dat zijn niet de kwaliteiten die je verwacht van uw benen. Gelukkig is dat nu allemaal veel beter. Je misziet niks meer aan mij. Het enige wat ik nog gewaarword buiten de vermoeidheid, zijn zenuwpijngolven. Een golf komt ongeveer om de 20 minuten aanrollen, te beginnen bij mijn linkervoet. Vervolgens werkt ze zich een weg naar boven, langs mijn zij, mijn arm, mijn schouder, mijn nek en mijn gezicht, helemaal tot aan het topje van mijn hoofd. Er gaat een rilling door me heen. Een Machtige Siddering. Daar helpt geen enkele oefening tegen. Dat is gewoon uitzitten en aanvaarden.

Een tweede reden voor mijn kinebezoekjes is dat ik zo fit mogelijk aan de start moet verschijnen. De therapie begint op 4 januari. Dat is nog een kleine drie weken om mezelf wat fitter te maken. Natuurlijk is al dat trainen ironisch, als je weet dat de chemo toch alles zal verwoesten in mijn lichaam. Kosten op het sterfhuis, op het eerste zicht. Waarom zou ik iets opbouwen, als ik het binnenkort toch allemaal weer kwijt ben? Maar zoals ik ondertussen al gewend ben, moet ik het anders bekijken. Hoe fitter mijn lijf is bij de start, hoe minder ik verloren zal hebben tegen het einde van de rit. Dat is gewoon gezond verstand. En is de wetenschap niet net daarop gebaseerd?

Naast de energie die ik ervan krijg, is het grootste voordeel van die korte trainingsessies dat ik terug vertrouwen krijg. Vertrouwen in mijn leugenachtig lijf. Ik zie nu hoe sterk het nog kan zijn. Vertrouwen in mijn karakter. Ik zie nu dat dat wel het een en ander kan forceren. En vooral vertrouwen in de combinatie van de twee. Een onverslaanbaar duo. Ik geloof weer in mezelf. Omdat ik terug grip heb op mezelf. Ik ben terug een beetje baas over mijn lijf.

Alles heeft dus weer met die controle te maken. Ik moet mij baas zien over de situatie om de situatie de baas te zijn. De data voor de onderzoeken en behandelingen liggen vast, ik heb een planning voor ons gezin opgesteld voor de komende drie maanden én ik heb een afspraak bij de kapper gemaakt. Alles is in de sjakosj. Nu alleen nog de uitvoering. Te beginnen met mijn eerste donorconsult deze maandag. Om 10u zal ik kennismaken met de behandelende hematoloog. Mijn vragen liggen gereed, mijn hoofd is fris en mijn spirit sterk.

Let’s go!

x

Share: