Ik had me vast voorgenomen om met volle teugen te genieten van de feestdagen. Dat is gelukt. Ik had besloten om mijn medische en administratieve perikelen aan de kant te schuiven en helemaal op te gaan in het moment. Het beloofde intense kerstdagen te worden. En zo geschiedde.

Kerstavond hebben we heel intiem gevierd, samen met mijn ouders. Ik mag dan al 32 jaar zijn, toch heb ik mijn ouders nu meer dan ooit nodig. En dat bedoel ik niet enkel praktisch, maar vooral emotioneel. Het is net of ik terug in de baarmoeder wil kruipen. Ik zie mezelf doorgaans als een zelfstandige en onafhankelijke vrouw, maar nu ik oog in oog sta met de grootste uitdaging van mijn leven, wil ik me terug onder moeders vleugels nestelen. Ik zoek daar troost en bescherming. Zelfs de meest onverschokkenen onder ons, hebben wel eens een schuiloord nodig. Ik prijs mezelf erg gelukkig dat mijn ouders me dat bieden. Ook al zijn ze zelf waarschijnlijk bang voor wat komen gaat, zij kunnen mij als geen ander moed inspreken en oppeppen. Ze kennen mij tenslotte al het langst. En het best. Mijn mama heeft maar een half woord nodig. Eén blik op mij en ze weet hoe laat het is.

Als ik zie hoe ze met onze dochters omgaan, dan weet ik dat het goed zit. Ik zal de meisjes vele weken moeten missen, maar ik weet dat ze niet in betere handen zouden kunnen zijn. Ze voelen zich veilig en geliefd bij hun grootouders. Meer kan je als moeder niet wensen voor je kinderen. Ik geraak er meer en meer van overtuigd dat deze periode hen niet zal tekenen. Ze zullen er geen littekens aan overhouden. Meer nog, ik denk dat dit voor hen juist een hele warme periode zal zijn. Ze zullen in de watten gelegd worden en overstelpd worden met liefde en aandacht. Buiten hun moeder, zullen ze niks missen. Ik probeer deze zorg dan ook uit mijn hoofd te zetten en mezelf voor te houden dat mijn meisjes sterk zijn, en veerkrachtig, en veel meer hebben aan een moeder die alles in het werk stelt om beter te worden dan aan een zetelmoeder die lijdzaam afwacht tot het misschien ooit eens betert.

Vandaag, op Kerstdag, zijn we allemaal terug naar het ouderlijke nest gevlogen. Ondertussen zijn we al met veel. Onze ouders, mijn 2 zussen en mijn broer (allemaal al van ’t straat!), 5 kleinkinderen en nog 1tje onderweg. Totaal van de telling: 15 zielen. Een gezellig samenzijn met pakjes, lekker eten en de betere gesprekken. Want op Kerstmis mag alles eens luidop gezegd worden. Alle dingen die je door het jaar heen, op onbewaakte momenten, dikwijls denkt, worden nu in mooie zinnen gegoten. Ik heb allerlei cosy dingen gekregen (een satijnen bedovertrek, huissokken, een mooie pyjama) die ik de komende weken zal kunnen gebruiken, en als kers op de taart heb ik een -en ik citeer-bekrachtigingssteunboek gekregen.

Normaal gezien ben ik, bazig als ik ben, de cadeauregelaar van de familie, maar onder deze omstandigheden heeft mijn zus D. het heft in handen genomen. Ze heeft iets prachtigs in gang gezet. Ze heeft aan de mensen die het dichts bij mij staan, gevraagd om foto’s te sturen en een tekst te schrijven om mij moed te geven voor de komende periode. Daarna heeft ze alles verzameld in een mooi boek en naar eigen smaak versierd (lees: overdadig). Dit is het mooiste geschenk dat ik ooit heb gekregen en ooit zal krijgen. De dingen die daar staan, geschreven door de mensen die ik het liefste zie, dat is gewoonweg overdonderend. Dat is voedsel voor de ziel en een plakker op mijn hart. Het boek doet waarvoor het bedoeld was: het maakt me sterker, strijdvaardiger en moediger. De tranen horen erbij. Ik koester het en is mijn meest waardevolle bezit op dit moment. Ik neem het mee naar het ziekenhuis en beschouw het als mijn persoonlijke talisman. Als dit mij geen geluk brengt, dan zal niks me geluk brengen.

Nu ga ik enkele dagen bekomen van al deze intensiteit. En van de fondue en gourmet. Ik surf nog even verder op de golf van alle liefde, warmte en steun die me gegeven is. Ik tel mijn zegeningen. Als ik overloop hoeveel mensen meeleven met mij, dan duizelt het voor mijn ogen. In nood kent men zijn vrienden. Awel, mijn vrienden hebben de test met glans doorstaan. De vrienden van N. hebben zelfs de opbrengst van hun kerstkraam aan een goed doel geschonken. Het goed doel waren wij. En zo worden wij de ene dag na de andere met liefheid overspoeld. Ik kan niet met woorden uitdrukken wat dit doet met mij en N. En ik sta niet snel met de mond vol tanden.

Nu is het in één rechte lijn naar 1 januari, de start van het nieuwe jaar. Toen vroeger iemand mij een goede gezondheid wenste, sloeg ik die wens in de wind. Ik haalde mijn schouders op en dacht dat de mensen dit maar zeiden om iets te zeggen. Ondertussen weet ik uiteraard beter. Een goede gezondheid is hét belangrijkste in het leven. Zonder een goede gezondheid valt alles stil. Dat heb ik aan den lijve ondervonden. Het is een conditio sine qua non. Dus als iemand je een goede gezondheid wenst voor 2018, ga hier dan niet licht over. Schat deze wens naar waarde in. Het is het grootste geschenk dat je kan krijgen.

Ik wens dan ook aan iedereen die ik ken en aan iedereen die mij een warm hart toedraagt, een uitmuntende gezondheid in 2018. Dat is mijn eerste en enige wens. Al de rest, dat komt vanzelf.

x

Share: