Ik ben de laatste twee dagen van dit jaar overspoeld door een golf van hartverwarmende reacties. Zoveel mensen die met mij meeleven. Bekende en onbekende mensen. Ik kan niet uitdrukken hoeveel deugd me dat doet.

Je zou misschien denken dat dit mijn situatie niet vooruit helpt. Ik sta nog altijd voor een zware behandeling, voor een torenhoge berg waar ik over moet. Maar ik kan u met zekerheid zeggen: elk berichtje, elke mail en elk kaartje maakt die berg een stukje minder hoog voor mij. Dankzij jullie voel ik me sterker dan ooit. Bedankt! Mijn verhaal stond in de krant en kwam op het nieuws. Ik ben blij dat MS in de schijnwerpers staat. Want hoe meer aandacht voor de ziekte, hoe meer druk er komt op de wetenschap om te blijven werken aan nieuwe medicijnen en therapieën. Het was wel confronterend om mezelf op tv te zien. Dat is bij iedereen zo, maar ik had het gevoel dat ik naar een vreemde zat te staren. Ik ben nog steeds niet gewend aan mijn nieuwe look. Wanneer ik onverwacht mijn reflectie zie in een raam, schrik ik mij een hoedje. Wie is die strenge, boze, bleke vrouw? Waarom kijkt ze naar mij? O, ik ben het zelf. Dat is even slikken. Ik heb gisteren ook voor de eerste keer mijn rattennestje gewassen. Hoe raar! Ik had iets wat leek op fantoompijn. Ik ging steeds met mijn handen door mijn haar. Maar het was er niet meer. Een vreemde sensatie. Mijn borstel mocht ook in de kast blijven. Mijn nieuwe coupe laat niet veel ruimte voor styling. Aan de andere kant: mijn haar was direct droog en ik heb water gespaard omdat ik minder lang onder de douche moest staan. Mijn ecologische voetafdruk is wat minder groot. Alle problemen lijken zo futiel in het licht van de problemen waarmee de aardbol kampt.

Vandaag is het moment bij uitstek om even stil te staan en te reflecteren over je leven. Ik ben tot de constatatie gekomen dat ik veel geluk heb. Ik ben bijvoorbeeld met mijn gat in de boter gevallen doordat ik nu leef, en niet 50 jaar geleden. Dan zou ik waarschijnlijk al in rolstoel zitten. Er is al veel gebeurd de laatste decennia in de MS-wereld. Ook omdat er altijd maar meer mensen zijn die geconfronteerd worden met deze ziekte. Of misschien wordt de diagnose nu vroeger of juister gesteld? Hoe dan ook, ik heb al veel lotgenoten ontmoet door mijn blog en door mijn kortstondige BV-status. Ook het feit dat ik in België ben geboren, en niet 10 km verderop in Nederland, beschouw ik als een zegen. In ons buurland is de stamcelbehandeling namelijk nog niet goedgekeurd. Ik bezie deze therapie dan ook als een kans, niet als een straf. En ik ben van plan deze kans met twee handen aan te grijpen. En last but not least: ik ben enorm dankbaar voor mijn uitgebreid en enthousiast vangnet. Mijn grote familie die dag en nacht voor ons klaarstaat, onze vrienden, en zelfs onze collega’s: al die mensen maken alles wat minder onoverkomelijk. Niet iedereen heeft dit geluk.

Ik zit nu aan mijn tweede glas cava. Ik ben maar een beetje zat. Dan wordt een mens al eens lyrisch. Gecombineerd met het besef dat vandaag de laatste dag is van het afgrijselijke 2017, voel ik me emotioneel. Het nieuwe jaar geeft iedereen de kans om te starten met een schone lei. Voor mij geldt dat nu meer dan ooit. Mijn immuunsysteem wordt volledig gewist, en ik krijg een spiksplinternieuw. Hopelijk een slimmer. Ik kan me geen nieuwere start voorstellen. Ik word gewoon volledig gereset. Een nieuwe Annelies, een gezondere, een energiekere, een spontanere. Dat is mijn hoop. Ik zal als het ware verrijzen. In 2018 word ik 33 jaar. Verrijzen op 33-jarige leeftijd, het is mij al voorgedaan. Dat belooft.

Ik meng me nu terug in het feestgedruis (4 volwassenen- 6 kinderen: fun gegarandeerd) en hoop dat jullie allen een schitterende overgang beleven. Dat mijn verhaal een inspiratie mag zijn om ook met een schone lei te starten. Het is nooit te laat. Maak van 2018 wat je er zelf van wilt maken. Ik wens jullie allen oprecht een magisch jaar toe, vol met warme momenten, moed om tegenslagen te verwerken en vooral… een uitstekende gezondheid.

Tot in het nieuwe jaar!

x

 

Share: