Ik leef in geleende tijd. Er was me gezegd dat ik vanaf dag 3 botpijn zou kunnen hebben, dus vanaf gisterochtend was ik aan het wachten op de pijn. Dag 3 is gekomen en gegaan. Geen pijn. Zo tegen de middag dacht ik: ‘wat ben ik nu aan het doen? Ik moet niet wachten tot het gaat beginnen. Ik moet vieren dat het nog niet is begonnen!’

Aldus geschiedde. Ik heb mijn kleren aangetrokken en heb wat rondgelummeld in huis. Zelf mijn thee maken in plaats van het te laten doen. Spelletjes gespeeld met mijn meisjes aan tafel. Zelf met de auto gereden. Mij nog moeten haasten om op tijd thuis te zijn voor mijn spuitje. Patiënt Annelies was even vergeten dat ze ziek was.

Ik daag het lot niet graag uit, dus daarom durf ik het haast niet zeggen, laat staan het zwart op wit neer te pennen, maar ik moet eerlijk bekennen: ik heb geen pijn. Niks. Meer nog, ik voel me kiplekker! Ik kan het bijna niet geloven. Ik ben de gelukkigste ziel ter wereld. Natuurlijk kan ik mijn geluk niet zonder meer aannemen. Ik blijf nog wel de Annelies die graag voor alles een uitleg krijgt. Er moet een reden achter zitten. Tot hiertoe heb ik de volgende mogelijkheden bedacht: a) de natuur compenseert: ik krijg nu een beloning omdat ik vorige week zo heb afgezien b) ik heb heel brede botten met breed beenmerg zodat die stamcellen genoeg plaats hebben om naar hartelust rond te dollen c) mijn pijngrens is extreem hoog d) -het meest waarschijnlijke- al jullie kaarsen, gebeden, gedachten, wensen hebben gewerkt.

Ja, dat moet het zijn, het is het laatste. Ik ben niet op mijn mondje gevallen, maar toch valt het me moeilijk te beschrijven hoeveel deugd jullie steun me doet. Dagelijks krijg ik talloze mails, berichtjes, fb-reacties en telefoontjes om me moed in te spreken en me te steunen. Ik krijg zelfs postpakketten toegestuurd. Ik voel me gedragen door dat warm bad van mee-hopen, mee-wensen en mee-leven. Er staat een leger achter mij. Het maakt me sterker en geeft me vertrouwen. Net wat ik nodig heb.

De keerzijde van de medaille is dat ik onmogelijk alles kan beantwoorden. Daar voel ik me dan slecht over. Ik kom ondankbaar en ongeïnteresseerd over en jullie denken vast dat ik het wat hoog in mijn bol krijg. Annelies heeft diva-allures gekregen, het was te denken. Dat zat er eigenlijk altijd al aan te komen. Madam kan niet antwoorden, want madam krijgt teveel fanmail. Maar bloggen kan ze wel. Het is godgeklaagd.

Ik wil jullie via deze weg laten weten dat ik elk woord van jullie steunbetuigingen nauwkeurig lees en herlees. Wees daar maar zeker van. Ik sla elke reactie, attentie, vriendelijk woord op in mijn geheugen en in mijn hart. Daar blijft het zitten en daar zal ik het zoeken wanneer ik het binnenkort heel hard nodig heb.

Bedankt.

x

 

Share: