Ken je dat? Zo van die mensen die vanalles beloven, maar als het erop aankomt je in de kou laten staan. Zo van die mensen die je maar kansen blijft geven, maar die je telkens weer teleurstellen? Wel, zo iemand ben ik. Ik ben iemand op wie je niet kan rekenen. En het maakt niet uit dat dat komt door iets waarvoor ik zelf niet gekozen heb, de feiten blijven dezelfde.

De aanleiding van deze bikkelharde conclusie is natuurlijk mijn nakende startdatum op mijn werk. Op maandag 5 november schiet ik uit de startblokken. Het is het laatste
onderdeel van mijn leven dat nog op pauze staat. Als ik terug lesgeef, ben ik terug compleet. Binnen twee weken komt de test. Is het leven dat ik voor ogen heb, haalbaar? Lesgeven hoort nu eenmaal bij het leven dat ik voor ogen heb. Meer nog, ik beschouw het als een deel van mijn identiteit. Ik weet rationeel dat ik niet minder waard ben als ik niet werk, maar ik voél me pas mezelf als ik lesgeef. En nu is de vraag: zal het me lukken? Zal ik erin slagen om én moeder én echtgenote én leerkracht te zijn? Heb ik genoeg energie om dit facet van mijn leven erbij te nemen? Is mijn gezondheid stabiel genoeg om alle ballen in de lucht te houden? Met andere woorden: kan ik rekenen op mijn nieuw lijf?

Het feit is dat ik natuurlijk nog steeds MS heb. Met al die jubelberichten van de laatste tijd, zou je dat bijna vergeten. Ik heb nog steeds zenuwpijnen en heb nog steeds vlagen van extreme vermoeidheid, ook al gaat het na mijn stamceltransplantie beter dan voorheen. Met die ongenode gasten zal ik moeten leren samenleven. MS is ongeneeslijk en dat begint nu stilaan, na acht wiebelige jaren, tot me door te dringen. Nu ik alles heb gedaan wat binnen mijn macht ligt, voel ik me hulpeloos. Als het nu niet lukt, zal het nooit lukken. Ik heb niets meer achter de hand. Meer kan ik niet doen om mijn ziekte te bezweren. Medisch gezien niet, want er bestaat geen agressievere therapie dan degene die ik heb ondergaan, maar ook organisatorisch niet. De omstandigheden op school zijn  zo gunstig als maar zijn kan. Ik heb gekozen om voor één keer niet overmoedig te zijn en heb dus 50% aangevraagd. Concreet houdt dat in dat ik 12 lesuren per week zal geven, in drie klassen. Mijn directie, die nog steeds in mij gelooft, heeft een prachtig uurrooster voor mij uitgewerkt, waarbij er voldoende recuperatietijd is ingelast. Ik heb na elke (halve) werkdag een rustdag. Ik heb drie parallelklassen. Lichter kan mijn opdracht niet worden. En juist daarom heb ik zoveel schrik. Wat als het weer niet lukt? Wat als ik weer uitval?

Vorige week heb ik de foto’s van mijn leerlingen afgedrukt. Schattige snoetjes, open blikken. Elke avond studeer ik hun namen. Dit zijn de kinderen die ik graag tot het einde van het schooljaar wil bijhouden, die zich aan mij zullen hechten en aan wie ik me willens nillens zal hechten. Ik kan namelijk alleen maar halsoverkop voor de klas staan. Ik ga die kinderen in mijn hart sluiten, net zoals ik alle vorige jaren heb gedaan, goed wetende hoeveel pijn een scheiding doet. Die gezichtjes wanneer je vertelt dat het niet meer gaat, dat je voor maanden weggaat, misschien niet meer terugkomt: hartverscheurend. Deze nieuwe leerlingen weten niet wat voor een onbetrouwbaar sujet ik ben. Ze weten niets van mijn verleden. Ze zijn onbeschreven. Ze weten dus ook niet hoe belangrijk ze nu al zijn voor mij. Zij zullen de onwetende getuigen zijn van mijn revival (in het beste geval) of definitieve ondergang (in het slechtste geval).

Ik heb de volgende afspraak met mezelf gemaakt: ook al schreeuwt elke vezel in mij dat vanaf 5 november het belangrijkste examen uit mijn leven begint, ik ga proberen dag per dag te bekijken wat er lukt. Ik zal geen langtermijnplannen maken, laat staan dat ik mezelf toesta te dromen (mijn droom is dat ik het eens een schooljaar zal uitzingen, maar dit mag ik niet zeggen volgens de afspraak met mezelf). Ik zal proberen mezelf geen druk op te leggen. Ik zal proberen mezelf in te tomen en ten allen tijde mijn grenzen te bewaken (ook als ik me goed voel). Ik zal deze woorden elke ochtend tegen mezelf herhalen.

Maar ik zal er staan op 5 november. Volledig en onvoorwaardelijk. Beloofd.

x

Share: