En dat kan ze dan wel.” (uitgesproken met de mondhoeken ietsje naar beneden, de wenkbrauwen ietsje omhoog en de blik misprijzend)

Dit is de meest gevreesde opmerking voor onzichtbare zieken. Alle mensen met CVS, fibromyalgie, ziekte van Crohn, MS, reuma, burn-out, depressie, noem maar op, krijgen er vroeg of laat mee te maken. Het zit namelijk zo: soms geraken we niet van de zetel naar de ijskast, maar soms kunnen we een volledige yogales meedoen. Soms kunnen we ons bed niet uit, soms kunnen we een uur paardrijden. Soms is de mist in ons hoofd zo dicht dat we niet goed kunnen nadenken, de volgende dag schrijven we een scherpzinnige blogpost. Het is elke dag iets anders, vaak kunnen we er zelf niet aan uit. Deze ziektes laten zich niet leiden door enige vorm van redelijkheid. Ik kan dus heel goed verstaan dat het voor een buitenstaander moeilijk in te schatten is hoe veel of hoe weinig wij kunnen. Het lukt ons namelijk zelf amper.

De aanleiding voor deze bedenkingen is de after work party die morgen op onze school georganiseerd wordt. De fuif gaat door meteen na de lesuren, van 16 tot 18u. Mensen die mij kennen, weten hoe graag ik dans. Mensen die mij kennen weten ook dat ik na zes uur ’s avond niks meer waard ben. Mensen die mij kennen besluiten dan ook samen met mij dat dit concept op mijn lijf geschreven is. Dansen tijdens de kantooruren: perfecter wordt het niet. Ik verlekker me al weken om me nog eens zalig te laten gaan op pompende beats.

MAAR

* Vrijdag is mijn zwaarste dag. Ik heb drie lesuren ’s ochtends, dan twee springuren, en daarna de laatste twee lesuren. Oorspronkelijk had ik ook reftertoezicht, maar na enkele weken bleek dit toch te zwaar, dus ruilde ik met mijn vriendin voor een speelplaatstoezicht op maandag.

–> “Ze kan geen reftertoezicht doen, maar dansen kan ze wel.”

* Op vrijdag slaap ik tijdens mijn springuren en middagpauze. Mijn lieve directie heeft gezorgd voor een bed en een eigen ruimte op school waarin ik me kan terugtrekken als ik te moe word.

–> “Ze moet een eigen suite hebben omdat ze niet kan wakker blijven ’s middags, maar dansen kan ze wel.”

* De organisatoren hebben gevraagd om een beetje te helpen voor, tijdens of na de party, maar ik heb me op geen enkele lijst ingeschreven.

–> “Een paar banken opzij schuiven kan ze niet, maar dansen kan ze wel.”

Ja, en daar zit dus het probleem. Die angst om ongeloofwaardig over te komen, de vrees voor het doorgaan als een profiteur en het onvermijdelijke gevoel van jezelf te moeten verantwoorden dat daarop volgt. Ik word misselijk als ik mezelf bezig hoor met mezelf heel de tijd (ongevraagd) te zitten verdedigen. Als ik mezelf nog één keer hoor zeggen ‘jamaar, gisteren heb ik heel de dag in mijn bed gelegen’, dan bijt mijn tong eraf. Ik wil dansen, maar ik durf niet dansen. Mijn oorspronkelijk plan was dan ook om maar op 54% van de liedjes te dansen, omdat ik maar 54% werk. Maar als er dan voor 60% Beyoncé gedraaid wordt (die kans is groot), kan ik toch niet blijven stilzitten?

Ik begrijp totaal niet waar deze dansschaamte vandaan komt. Zo extreem veel onbegrip ben ik nu ook nog niet tegengekomen in mijn leven. N. gunt me de wereld. Mijn familie weet onderhand wel dat ik heel wisselvallig ben in het nakomen van mijn beloftes en begrijpen heel goed dat ik alles wel wil, maar alles niet kan. De meeste van mijn collega’s hebben mij van nabij gevolgd het afgelopen jaar, dus ik mag aannemen dat er niemand van hen mijn ziekte onderschat. Nee, dat is het allemaal niet.

Ik vrees dat ik naar mezelf moet kijken. Ik vind mezelf soms een Kortjakje dat altijd ziek is behalve ’s zondags. Al die bovenstaande vieze verwijten zijn vooral de verwijten die ik mezelf maak. Ik kan het zelf moeilijk rijmen dat ik sommige dingen niet kan en andere dingen wel. Theoretisch vind ik nochtans dat ik groot gelijk heb dat ik mijn beperkte energie in leuke dingen stop en pas voor alle ballast. Zeker als ik denk aan wat ik mezelf heb beloofd exact één jaar geleden, in mijn persoonlijke Tartaros: als ik hier ooit uitkom, ga ik leven tegen 100%. Ik ga me smijten in de leuke dingen en genieten van alles wat het leven te bieden heeft. Wie zou me dat niet gunnen?

Tijd voor een nieuw plan dus. Ik denk: dansschoenen aan, ogen toe, en … dansen!

Want dat kan ze wel.

x

PS: mijn botscan was heel normaal. Ik neem sinds vorige week oestrogeen om de menopauze om de tuin te leiden. We plannen dit zo’n 15 jaar vol te houden. To be continued!

 

Share: