Er zijn twee vragen in het leven die ertoe doen.  1: wat vind ik belangrijk in mijn leven? 2: hoe richt ik mijn leven in zodat de antwoorden op vraag 1 voldoende aandacht krijgen? De antwoorden op vraag 1 durven al eens veranderen, maar de kern blijft doorheen je leven min of meer hetzelfde. Ik durf zelfs te stellen dat de antwoorden op vraag 1 voor de meeste mensen hetzelfde zijn. De volgende waarden lijken me vrij universeel: gezondheid, familie en vrienden, en als het wat meezit ook nog een vorm van persoonlijke ontwikkeling. Vul aan naar eigen believen.

Als een chronische ziekte je één ding kan leren, dan is het wel het scherpstellen van die prioriteiten. Morsen met energie kan ik me niet permitteren. Het valt niet mee om tegen mijn onstuimige en energieke inborst in te leven. Ik kan zonder liegen zeggen dat het een dagelijks gevecht is. Ik heb geprobeerd, gefaald, terug geprobeerd, opgegeven, mezelf daarvoor vergeven en terug geprobeerd. Nu heb ik al een aantal maanden het gevoel dat ik vertrokken ben. Dat deze manier van leven het meest past bij mijn prioriteiten en voor mij en iedereen rond mij het meest aangename is.

Ik wil graag met jullie delen wat er voor mij werkt. Misschien heb je er ook iets aan.

  • Ik begin met iets doodsimpel en ogenschijnlijk evident. N. en ik maken elke vrijdagavond een planning op voor het eten van de week die komt. Simultaan stellen we een boodschappenlijst op. Buiten het feit dat dit enige discipline vraagt en elke spontaniteit doodt, heeft dit enkel voordelen. a) We moeten ons door de week nooit afvragen wat we gaan eten die dag, we hebben enkel uit te voeren wat er op de planner staat. b) Alles is altijd in huis, dus we moeten maar één keer naar de winkel c) Er is geen woordeloze en subtiele uitputtingsslag meer rond de vraag ‘wie gaat er koken vanavond?’, want ook dat is gepland. Speciale dank aan Sandra Bekkari en vriendin G. is hier op zijn plaats.
  • Over planning gesproken: elke dag plan ik mijn rust in. Ik zorg ervoor dat ik elke dag één dagdeel (voormiddag, namiddag of/en avond) rust, ongeacht hoe ik me voel. Ik pak mezelf bij mijn lurven en glijd de zetel of het bed in. Het rusten is één van mijn voornaamste activiteiten. Ik ben er dan ook een kei in (remember De natuurlijke habitat van een professionele couch potato).
  • Ik probeer eerlijker te zijn over hoe ik me voel. In de eerste plaats naar anderen toe, maar ook voor mezelf. Ik moet het niet altijd beter proberen voorstellen dan het is. Maandag had ik bijvoorbeeld een verschrikkelijke dag: zenuwpijn en uitgeput. Ik ben niet gaan werken. Beter gezegd: ik kón niet gaan werken. Ik ben mijn bed niet uitgekomen, en als dat toch moest (de meisjes worden met de bus afgezet om half 5), heb ik me zowat door de gang moeten slepen op mijn knieën. Het was erg. De kunst is om op dat moment niet te wanhopen en vertrouwen te hebben dat er betere dagen aankomen. Zie volgend puntje.
  • Door sessies bij de psycholoog ben ik meer inzicht gaan krijgen in mijn gedrags- en vooral denkpatronen. Ik heb onder andere ingezien dat ik heel hard in mijn hoofd leef en niet zo hard in mijn hart. Ik probeer mijn gevoelens (ook al zijn ze vaak uiterst ongewenst zoals die wanhoop van maandag) te erkennen. Gewoon benoemen volstaat meestal. Ik voel me nu wanhopig. Punt. Geen ‘ja maar’, en ‘maar denk eens aan toen’ of zelfs ‘dit gaat voorbij’. Nee. Gewoon in het moment zijn zonder het beter te willen maken. En dan gaat dat moment weer voorbij, zoals alle momenten voorbij gaan.
  • Tijd voor iets oppervlakkigers. Ik volg enkele inspirerende MS-personen op Instagram. Mijn recentste ontdekking is de actrice Selma Blair. Het helpt dat ik fan van haar ben, het helpt dat ze ook verzot is op paarden en het helpt vooral dat ze heel open is over wat MS met haar doet. Haar spraak is aangetast, ze heeft soms moeite met stappen en heeft het vaak over de uitputting en de brainfogs. Vooral de manier waarop ze dat doet (niet zielig, maar ook niet mooier dan het is) inspireert mij mateloos. Weg met Beyoncé, Selma is nu mijn idool.
  • In mijn Bullet Journal (gewoon een agenda hoor), hou ik elke dag bij hoe ik me voel op vlak van energie en pijn. Dit is superhandig wanneer ik een afspraak heb bij de neuroloog. Ik heb dan mijn BuJo maar te nemen en ik heb een overzicht van de afgelopen maanden. Jammer genoeg kan ik nog geen relatie ontdekken tussen mijn activiteiten en de opflakkeringen van de MS-symptomen. Als ik een verkoudheid krijg of veel te laat ga slapen, laat de MS meer van zich horen, maar soms ook na een rustweekend. Het is geen als-dan verhaal. Spijtig hé.
  • Uiteraard probeer ik zoveel mogelijk yogalessen te doen. Sinds ik terug werk, valt de frequentie redelijk tegen. Gemiddeld één keer per week zit ik in de les. Iets te weinig naar mijn goesting, want ik voel me quasi altijd opgeladen na een les, maar mijn verplichte rust heeft prioriteit. De meisjes en N. ook. En dan moet yoga vaak het onderspit delven. Als ik megagemotiveerd ben, durft het al eens gebeuren dat ik mijn matje uitrol in de living en via youtube een les volg. De eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat dit nog maar één keer gebeurd is. In heel mijn leven.
  • Ik houd een dankbaarheidsdagboek bij. Elke avond schrijf ik een aantal zaken op waarvoor ik dankbaar ben. Kleine dingen, grote dingen. Het opschrijven is maar een bijproduct van de kern van de zaak: stilstaan bij je dag. Het mooie zien in je leven. Een leuk neveneffect is dat je bewuster gaat leven. Ik denk vaak ‘oh, dit kan ik vanavond opschrijven in mijn dankbaarheidsdagboek’. Ik vind van mezelf dat ik dat al goed kon, maar ik blijf oefenen zodat ik het niet verleer. Een eye-opener was een tip van mijn psycholoog toen ik haar over mijn DD (DankbaarheidsDagboek) vertelde. Ze suggereerde om ook de dingen die moeilijk gingen elke dag op te schrijven. In het begin voelde ik weerzin om negatieve zaken op te schrijven. Zoals alle mensen kijk ik liever weg van donkerte. Maar na een tijdje merkte ik dat door mindere dingen op te schrijven, ze net kleiner worden. Een voorbeeldje: ‘De KBC-mevrouw deed heel bot tegen me toen ik belde om te vragen waarom mijn hematologie-facturen niet worden terugbetaald. Ik heb geweend toen ik ophing.’ Klinkt klein, toch?
  • De paarden maken deel uit van de familie Van Oost. Als je in deze familie geboren wordt, kom je in contact met paarden. Willen of niet. Sinds vorig jaar rijd ik zo ongeveer wekelijks op het paard van mijn broer. Al is rijden een groot woord voor wat ik doe. Ik noem het liever ‘genietend schommelen’. Ik word ook enorm gelukkig van bezig te zijn met mijn levenspaard Upper. Nu hij de gezegende leeftijd van 22 heeft bereikt, heeft hij eindelijk de rust gevonden die nodig is om kleine kindjes te vervoeren. Heel soms wilt R. rijden (meestal als er publiek is). Als ik daar dan sta les te geven in de piste aan onze dochter op mijn gouden vos, dan moet ik mijn tranen van geluk verbijten. Deze karige momenten belanden sine dubio in het DD.
  • Ik probeer mezelf te trainen in veerkracht. Volgens A. de Botton is veerkracht de capaciteit om te falen. Om dingen verkeerd te doen, niet te krijgen wat je wilt en het te overleven. Ik beschik van nature over een grote portie veerkracht, maar dat wilt niet zeggen dat ik geen teleurstellingen ken. Zoals daar zijn: mijn onvoorspelbare ziekte en alles wat daarbij komt kijken, maar ook banalere zaken zoals het afgewezen worden door een uitgeverij. Ik had op kousenvoeten een mail gestuurd om te vragen of de uitgeverij in kwestie interesse had om met mij in zee te gaan. Ik wil namelijk graag een boek schrijven (wie niet?). Na hun negatief antwoord voelde ik me mislukt en heb ik weken niet meer durven schrijven. Nu terug wel. Dat vind ik veerkracht. Ik ben ook van mijn paard gevallen en ben er daarna terug opgekropen. Dat vond ik ook behoorlijk veerkrachtig (in tegenstelling tot de grond waarop ik terecht kwam).
  • Last but not least: de meisjes en N., mijn grootste prioriteit. Ik kan met het hand op het hart zeggen dat ik de beste moeder ben die ik kan zijn, en de beste vrouw. Dat is heel lang anders geweest. Ik doe wat ik kan. En dat is genoeg.

Die laatste twee zinnen waren een boodschap van algemeen nut.

x

Share: