Als ik zo eventjes grofweg mijn zegeningen tel, kom ik algauw tot een prachtig lijstje. Als geïnteresseerde volger wil ik u niet onthouden van mijn verwezenlijkingen van de laatste maanden. Laat ik maar met de deur in huis vallen (ik weet niet hoe anders) door te zeggen dat mijn CD4 T-helper cellen sinds juni terug binnen de normale waarden vallen. In mensentaal: mijn immuunsysteem is goed aan het herstellen. Dat had ik natuurlijk al in het snuitje, daar ik -een verkoudheidje buiten beschouwing gelaten- deze winter en lente geen enkele keer ziek ben geworden. Geen enkele keer! Dat is minder dan mensen met een normaal immuunsysteem. Ik kan dus niet anders dan besluiten dat mijn spiksplinternieuw immuunsysteem van superieure kwaliteit is. Mijn stamcellen zijn uitgegroeid tot sterke soldaten. Ik vond altijd al dat ze er fel uitzagen. En garde!

Het gevoel dat de laatste weken overheerst is dankbaarheid. Ik zou zelfs durven zeggen: extreme dankbaarheid. En laat dat nu volgens mijn psycholoog net de sterkste emotie zijn die wij als mensen kunnen voelen. Ik ben daarom dankbaar in het kwadraat: dankbaar omdat ik me dankbaar voel. Want dit gevoel kan je spijtig genoeg niet forceren. Je kan wel kijken naar wat je allemaal kan en wat je gegund is, je kan oefenen om je zegeningen te tellen en stilstaan bij de kleine mooie dingen, maar een gevoel kan je nooit afdwingen. Het komt. Of het komt niet. En god knows dat het bij mij niet altijd van dat was: ik heb me vaak gefrustreerd, ongeduldig, kwaad, terneergeslagen en teleurgesteld gevoeld. Emoties aan de andere kant van het spectrum, zeg maar. Maar de laatste weken dus niet. En hier is waarom:

  1. Ik heb voor de eerste keer sinds mijn diagnose (september 2010) een bijna volledig schooljaar afgemaakt. Sinds mijn terugkomst op school in november, ben ik slechts drie dagen afwezig geweest. Dat is vele malen beter dan mijn verwachtingen en die van mijn hematoloog. Mijn leerlingen hebben me niet ziek gemaakt, mijn meisjes hebben me niet ziek gemaakt en zelfs mijn collega’s (die me al eens durven knuffelen) hebben hun beestjes bijgehouden. Halleluja! De MS, die wispelturige spelbreekster, strooide voor het eerst geen roet in het eten. Ze was er wel, liet soms van zich horen, maar ik heb langs haar heen gemanoeuvreerd en ben haar voor het eerst te slim af geweest. Met mijn nieuw immuunsysteem natuurlijk, maar ook met mijn nieuwe levensstijl waarin ik elke dag 3 uur slaap en gedoseerd, doch vol probeer te leven. O ja, fulltime werken behoort niet langer tot mijn dromen. Ik ben een vrouw die parttime werkt en daar geen verdere verklaringen voor wenst af te leggen. Ik heb er vrede mee. (Aanschouw dankbaarheid in actie)
  2. Onze dochters hebben een nieuwe moeder. Eén die weliswaar regelmatig in de zetel of in bed ligt terwijl andere moeders rechtstaan, maar die toch heel aanwezig is en meer met hen kan spelen. Ik voel me nog steeds de koning te rijk als ik mijn kinderen met de fiets naar school kan brengen of als ik een hele namiddag met hen spelletjes kan spelen. Tijdens moeilijke momenten (denk aan rode kool in P. haar haar, R. die 79 keer na elkaar vraagt hoe laat het is, koude voetjes die je in het holst van de nacht komen wakker maken) volstaat het om terug te denken aan de isolatie om terug een glimlach op mijn gezicht te toveren. Dat lukt altijd. Of toch bijna.
  3. Gisteren deed ik voor het eerst in jaren terug mee aan een paardentornooi. Ik reed met het paard van mijn broer een dressuurproef. Dat dit gelukt is en ik niet halverwege ben moeten stoppen door een defecte arm of door kramp in mijn been, beschouw ik als het sluitstuk van mijn revalidatie. Ik ben niet alleen mijn stamceltransplantatie te boven gekomen, ik kan zelfs méér dan voorheen. Natuurlijk hangt er rond dit wapenfeit een aura van nostalgie en ben ik me er terdege van bewust dat ik voor niet-paardenliefhebbers nu wat pathetisch kan overkomen, maar ik voel wat ik voel. Een overwinning. Voor de volledigheid: ik was 10de van de 14 deelnemers, dus geen winnaar in de strikte zin van het woord. Maar dat vindt de nieuwe Annelies niet zo erg. (Opnieuw: aanschouw dankbaarheid in actie)

Ik weet dat ik het zot euforische en dankbare gevoel dat ik had na mijn proef niet voor eeuwig kan vasthouden, maar ik kan wel proberen om dat moment te kristalliseren. Dat moment: ik op een paard en mijn ouders, schoonouders, N., de meisjes, mijn broer, mijn schoonzus, mijn tante allemaal met een op de tranen overwinnende lach rond mij. Dat gevoel dat ik gedragen word, niet alleen door mijn paard, maar door al die mensen die ik zo graag zie, dát moet mijn remedie zijn tegen eventuele gevoelens van eenzaamheid, hulpeloosheid en verlorenheid die me, net zoals iedereen, nog te wachten staan.

Ik wens jullie allemaal zo een kristalmoment toe, dat je kan meedragen tot het einde.

Met deze filosofische beschouwing laat ik jullie (hopelijk niet verweesd) achter. Ik heb het gevoel dat het verhaal van StayPositive is uitverteld. Ik stop niet met positief zijn, ook niet met zoeken hoe ik met MS kan leven, seg, ik stop zelfs niet met schrijven, maar ik voel niet meer de nood om dat via deze weg te doen. Mijn allereerste motivatie voor deze blog was toch om de dingen van me af te schrijven en zo wat perspectief te krijgen. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel mensen zou raken of helpen door het delen van mijn verhaal en jullie reacties hebben me meer dan deugd gedaan. Maar nu ben ik klaar. Ik voelde dat ik klaar was op het moment dat ik de ring uitreed zondag.

Deze ruiter gaat zijn gang.

x

Share: